DE STILTE

Er komt een moment waarop je merkt

dat de stilte helemaal niet opgezocht hoeft te worden,

dat ze er allang was

vlakbij,

ja, dat wij haar met ons meedroegen

in het zachtmoedig bezig zijn van ons lichaam,

in zijn geduldige reis door de tijd.

De stilte hoeft nooit zelf te reizen,

zij valt altijd samen met haar doel

en haar wachttijden kan niemand meten.

*

De stilte bestiert de geluiden

houdt ze in bewaring,

zorgt voor hen gedurende hun korte leven

en laat hen nooit in de steek.

Zelfs de meest ingetogen geluiden,

die zich niet opdringen

en nauwelijks weet hebben van zichzelf;

krijgen in de stilte de hun toegemeten tijd

zoals het zachte krabben van nagels over de vloer

toen de hond zijn poten al dromend bewoog

of het geritsel uit de mierenhoop

toen de grote trek begon in de zonnewarmte

van een ochtend in april.

Geduldig te zijn als de steen

in zijn afwachting van het mos,

diens traag tastende wortels

die in alle rust

hun houvast zoeken -

te weten dat iets je zoekt

en op je wacht

daarbinnen in de stilte,

dat je tenslotte wellicht

voor een soort ontmoeting zult staan,

voor een tastend begin.

Carl-Erik af Geijerstam  

  canandanann  04-03-06